Ik heb paniekaanvallen sinds een aantal jaren echt hevig.
Maar als ik goed nadenk, zag ik al voortekenen, ben altijd heel nerveus geweest. En in mijn jeugd natuurlijk vaak bang voor mijn ouders.
De angst die ik voel tijdens een aanval is ook vergelijkbaar met die angst voor hen destijds.
Ik heb periodes gehad dat ik echt niet de straat meer op durfde erdoor. Inmiddels heb ik ze zo lang, dat ik er minder door overdonderd wordt of hoe zeg je dat? Je raakt er toch bekend mee en heb dan ook geen doodsangst meer tijdens de aanvallen. Maar vindt het nog steeds heel beangstigend, het voelt alsof je niet helemaal meer aanwezig bent in de wereld..
liefs mij

Dat is nu weer even minder. alleen een paar weken terug op de dag dat ik therapie had een aantal gehad, maar ook in dit geval; ervaring leert. de eerste van die dag kwam door een nachtmerrie waaruit ik wakker werd. de tweede toen ik terugkwam van een heel eind wandelen, weet niet waarom en de derde doordat ik duizelig werd bij het ggz en dat is een symptoom van een paniekaanvallen, dus dat associeerde ik daarmee