Disbattle Grounds

effe m'n mooie verhaaltje kwijt dan

Ik zal je verhaal verwoorden, geen hard leven, geen moorden. Gewoon een rustig leven wat tenminste de meeste van je omgeving dachten te weten. Heeft het volgens vrienden over ghetto’s en zijn hood, maar geloven niet in zijn leed, laat staan wat bloed. Maar heeft wel dingen meegemaakt, stil wezen!, daar over word niet gepraat. Taboes waarover niet word gesproken en wat door zelfs je eigen vertrouwden word beschouwd als gelogen. Niemand op wie je aan kunt, niemand die je een eerlijk proces gunt. Niemand die er om geeft wat er in jou leeft, maar alleen over zichzelf wat te vertellen heeft.
Waarom zien ze nou niet in dat er iets niet aan jou klopt, dat je ondanks de tegenslagen je toch nog omhoog hebt geknokt. Omdat je dit alles aan je vrienden hebt verteld, sterk bent gebleven, en niet hebt gehuild. Maar van binnen kapot aan het gaan was, woedend nadat ze het voor de gein hadden verteld in de klas. Het is geen makkelijke opgave, om aan iemand het vertrouwen te vragen, vooral als niemand het wil horen en het zelfs nog als je eigen schuld aan wil boren. Maar ik zal vertellen wat er is gebeurt, want je moet weten dat er toch nog iemand is die om je zorgen treurt. Ik zal je de toekomst geven, waardoor je weer een reden hebt om te leven. Weer zin hebt in morgen, zonder pesterijen en zorgen.

Waarom je toch zo raar doet, waarom je niemand durft te vertrouwen, waarom je geen vrouw zoekt? Iedereen dacht je te kenne, de jonge die zijn uitweg altijd wel wist te planne. Die liever niet iemand achter zich had staan, en anders om zich heen begon te slaan. En dan van voor de zoveelste keer werd weggestuurd en kon uitleggen wat hij nu weer had gedaan aan het bestuur. Maarja niemand kent dan ook zijn levensverhaal, niemand leest zijn gedachten, niemand spreekt zijn taal.

Je vader die op jongst overleed nadat ie zichzelf de keel doorsneed, je moeder die in paniek choqueerde en 2jaar later een nieuwe vent kennen leerde. Je moest het allemaal maar beschouwen als een les, en een nieuwe vader accepteren als een kleine jongen van een jaar of zes. Een vader die na een maand stopte met zijn baan, en vond dat alles door de vrouw zou moeten worden gedaan. Je moeder die werkte en het eten maakte, en je vader die het vervolgens gewoon afkraakte. Maar je moeder trots als ze was, zich niet liet kennen en hem daarom met andere dingen begon te verwenne. En jij moest het aanzien, je was pas 8, geen achttien!
Maar het werd pas echt slecht toen je vader zijn pik voor de eerste keer in je mond had gelegd, en je moest zuigen en buigen, of anders hij je zou slaan en bij je moeder weg zou gaan. En jij wou het je moeder niet aan doen, het verdriet, dat had je liever niet. Je moeder was je trots, je bouwsteen, waar moest je toch zonder haar heen? Je liet je al op jonge leeftijd betasten en moest als slaafje spelen voor zijn gasten. Want zelfs zijn vrienden wisten van de mishandeling en intimidatie, zij deden niets, er kwam geen telefoon naar de politie, er kwam geen arrestatie. Je moeder die nachtdienst had, en aan je vader vroeg of hij je wou helpen in bad. Maar verder ging dan je wou, en je regelmatig mishandelde, totdat je alleen nog maar kon riepen AUW! En elke nacht, die je doorbracht was een tijd van hopen op morge, wanneer je moeder er weer zou wezen, wanneer het was gestopt met al die zorgen. Maar het werd met de dag erger, de pijn viel niet meer te verbergen. Je gezicht was bleek, ze vroeg wat er was, maar jij beschuldigde de mislukte cake. Ze verliet je weer, daar ging ze, keer op keer. Waarna jij vervolgens weer in bed lag, en hij wel inzag dat weet ie deed, jou leven in tween spleed. En jij weer dacht, laat ik maar snel gaan dromen, hopend dat ie vanavond niet zou komen.

Je vader die de dag terug zou komen, na een lekker vakantie te hebben gehad van je moeder haar twee spaarlonen. Je was eindelijk gewend aan rust, en hoopte dat zijn sexuele gevoelens naar jou wel waren besust. Maar toen je de bukte voor het aanrecht, wist je dat het fout zat, hij keek je aan en had zin in sex. Duwde zijn swans tegen je kont, waadoor er een explositeit aan wraakgevoelens ontstond. Het snijmes dat naast je lag gooide je uit een reflex op hem af. Ondanks het bloeden hoofd van die erge vent, voelde je een sterk gevoel dat je nog nooit eerder had gekend. Maar je moeder die op dat moment binnenkwam schrok zich lam en belde 112 maar de verzorgers konde door al het bloedverlies er ook niet veel meer mee. Je moeder die je bleef vragen, waarom je hem zoveel wist te haten. De politie was gebeld en daar begon het verlaten, van het ouderlijk huis, je kwam in een kritieke toestand en werd behandeld in een dwangbuis.
Het gedicht dat je nog wist te schrijven voor je overlijden, wil ik brengen omdat je het zelf niet hebt kunnen doen, en dit is dan mijn gift voor je roem. Om je naam te zuiveren en te zorgen dat de dood van je nep vader, omstanders niet meer doen huiveren.



Als 30jarige door zijn ouderlijk huis gevormd tot dit persoon, is deze afstraffing om mijn daad wel werkelijk mijn loon?
Het leven is soms anders dan daadwerkelijk word beschreven.
Het is moeilijk om te leven, als het zo weinig weet terug te geven.
Wat als er geen hoop meer is in morgen, wat als er geen pijn is en zorgen,
Is dat fijn?, zou ik dan een beter mens zijn?
Zou ik dan als een stralend middelpunt worden gezien?, en niet als het rare jongetje van tien?
Zou ik dan het licht zijn, het licht in het donker, de maneschijn?
Zou het me voldoening geven, waardoor ik zou blijven leven?
Volgens mij zou het niet anders wezen, als ik de pijn weg zou kunnen spacen.
Voor mij is het de tijd om te gaan, voor mij is dit hetgene wat van mij door god werd verwacht, ik heb mijn taak volbracht!

Amen ! Halleluja

Woow niels... jij hebt dringend een mic nodig, ik help je wel aan een proggie waamee je op kunt nemen, weetje, niemand heeft zin om dit te lezen, maar als je nou op zou nemen, is het veel doper, en zullen er veel mensen naar luisteren. Mensen haten lezen, onthoud dat

Heb niet alles van je text gelezen, maar het stuk dat ik heb gelezewn digte ik wel



p'z