Verhalen go-topschrijfster

Dit was de eerste opdracht:

Eerste ronde: Schrijf een verhaal over een meisje dat emigreert/geëmigreerd is naar Nederland. Je mag zelf bedenken waarvandaan en waarom, bijv. vluchteling, het werk van haar vader, familiebanden of verzin zelf wat orgineels. Ze kan natuurlijk de taal hier niet en dus moet je je daar goed in inleven. Schrijf over hoe ze het hier vind, hoe ze de eerste dagen in Nederland doorbrengt etc. Maak er maar iets orgineels van, maar zorg wel dat het over dit onderwerp gaat.

Omdat dit pas de eerste ronde is ben ik nog niet zo streng, maar probeer te letten op:

Leestekens, dus OOK aanhalingstekens(anders is het zo onduidelijk)
Grammatica (zolang het leesbaar en begrijpelijk is, is het goed genoeg voor de eerste ronde)
Zinsopbouw (Onbegrijpelijke verhalen maken heel weinig kans)

Nou, dit was het zo'n beetje. Het verhaal moet minimaal 1 a 2 A4tjes zijn en maximaal 5 tot 6. Je stuurt je verhalen naar mij (Stop_probleem dus), dan stuur ik het door naar de rest van de jury. Per ronde vallen er drie mensen af. Ik hoop dat jullie de opdracht een beetje leuk vinden!

Uiterlijke inleverdatum: Woensdag 25 Juni voor 20.00 uur. Eerder mag natuurlijk altijd!

Verhaal Skelanimal:

Misha loopt over de straat. De heeft een wat donkerder kleurtje, en iedereen kijkt haar vol afschuw aan. Het liefst wilt ze haar gezicht verbergen, en helemaal niet over straat lopen. Ze voelt zich compleet voor gek staan, maar waarom dan precies? Waarom wordt ik niet geaccepteerd zoals ik ben? Denkt ze bij zichzelf. Maar verder dan denken doet ze ook niet. Ze doet er namelijk voor de rest niets mee. Ze wilt alleen maar zo snel mogelijk naar huis, want haar eerste schooldag op een totaal Nederlandse school was echt afschuwelijk. Ze kon niets verstaan wat ze zeiden, dat Nederlands is ook wel heel erg raar, maar ze is aan het oefenen. Trots kijkt ze voor zich uit, ze kan namelijk al een paar Nederlandse woorden! In de verte ziet ze haar huis staan. Het is een oud huisje, wat tussen twee iets nog oudere huizen staat. Thuis praat ze ook niet veel, want ze moet zoveel mogelijk proberen om Nederlands te praten, en daar heeft ze echt een hekel aan. Er wordt iets naar haar geroepen, maar ze kan niet verstaan wat dat is. Nu loopt ze nog sneller, en ze kijkt achter zich uit. Omdat ze zo snel loopt, merkt ze niet goed dat ze al bij het hekje van haar huisje is, en knalt ze er tegenaan. “AU!” roept ze, ja, dat woord kende ze nog wel! En zeker op dit soort momenten. Een scherpe punt die op het hekje zat, komt keihard tegen haar bovenbeen aan. Het voelt alsof het bloed, maar dat kijkt ze binnen wel. Ze belt aan en haar moeder doet open. “Ha, dochter!” zegt ze met een Afrikaans accent. “Hallo”, zegt Misha in haar beste Nederlands. Ze loopt snel door naar haar kamer, maar de pijn in haar bovenbeen blijft doordringen. Toch maar naar boven de trap op, denkt ze. Als ze boven is, gaat ze naar de badkamer. Ze doet haar broek uit, pakt een wc-papiertje en dept het op de grote blauwe plek die op haar been is ontstaan. Auw, dat doet pijn. Ze pakt haar broek op en waggelt naar haar kamer. Eenmaal in haar kamer aangekomen, laat ze zich op haar bed ploffen en zet haar kleine, oude tv aan. Ze wilt zappen, maar de batterijen zijn leeg. Hmpf, kreunt ze, dan maar niet. “Misha, eten!” wordt keihard door het huis geroepen. Kreunend staat ze op en waggelt naar beneden. Als ze halverwege is met eten, merkt haar moeder dat er iets niet helemaal goed is met Misha. “Wat is er aan de hand kindje”? Vraagt haar moeder. “Oh, ikke tegen het hekje aan gelopen.” “Laat zien eerst!” roept haar moeder bijna. Ze tilt haar broek zo hoog mogelijk op, zodat je de blauwe plek kan zien zitten. Maar het is onderhand al geen blauwe plek meer, nu is het blauw met rood en paars. Dat is niet helemaal goed. Als ze haar broek nog iets hoger optrekt, ziet ze toch wel een best heftige diepe snee zitten! Ze schrikt, en haar moeder ook. “Kindje, je moet naar dokter, nu! Ikke ga mee!” Misha knikt en neemt nog een hap van haar spinazie. Ze trekt haar schoenen weer aan en haar jas. Pijnlijk loopt ze met haar moeder naar de auto. Ze stapt moeizaan de auto in. “Gaatte het?” vraagt haar moeder. “Ja” stamelt ze. Eenmaal bij de dokter, mag ze al heel snel naar de onderzoek/bespreek kamer. “Wat is er precies gebeurt?” vraagt de dokter. “Tegen hekje aangelopen, en nu been pijn en snee.” De dokter probeert het te begrijpen, maar na een tijdje lukt het wel. “Oe, dat is een flinke snee, ik denk dat je gehecht moet worden.” Zegt de dokter. Misha schrikt en haar moeder wordt ongerust. “Ga maar even mee”, zegt de dokter tegen Misha. Braaf probeert ze normaal mee te lopen naar de behandeltafel, maar dat lukt niet echt. Na een paar minuten heeft ze 10 hechtingen. “Zo, jij kan weer naar huis!” zegt de dokter. “Dankjewel”, zegt Misha, en haar moeder schud de hand met de dokter.
Als ze weer thuis zijn, wilt ze zo snel mogelijk liggen, maar dat kan niet, ze moet nog afwassen. Als ze dat dan eindelijk gedaan heeft, probeert ze snel naar boven te huppelen, maar dat gaat nog moeilijk. Ze ploft neer op haar bed, en ze moet denken aan de goede oude tijden met al haar vriendinnen die ze in Afrika had. Maar daar waren ze arm, gelukkig hebben ze van een aardige man een lening gehad. Misha had altijd zoveel lol met haar meiden, maar nu zal ze dat nooit meer beleven. Ze telefoon rinkelt. Ze neemt op. “Hallo, met Misha”
“Misha, met Malou uit Afrika! Je weet wel!” zegt ze in het Afrikaans. Misha is zo blij dat ze niet weet wat ze moet zeggen. “Gekkerd, je kent me toch nog wel? Maar eigenlijk ben ik niet vanuit Afrika, want ik heb geweldig nieuws! Ik kom bij jou vlak bij in Nederland wonen!” zegt haar vriendin tegen Misha. Misha laat bijna de hoorn vallen van blijdschap. “Echt?” “Ja! Maar nu moet ik ophangen, we gaan ons huis inruimen, doei!” “Doei!” Wauw, dit was echt te mooi om waar te zijn! Nu heeft deze nachtmerrie toch nog een happy ending, denkt ze! En dit was mijn verhaal zo’n beetje!

Verhaal Daniella'

'Amy, we móeten nu echt gaan, straks missen we het vliegtuig!'
Paniekerig rende mama het huis door, alsof er elk moment iéts zou kunnen gebeuren. 'Jeez, mam. Doe rustig..' Ik stond midden in de huiskamer. Eventjes leek het alsof ik angst voelde, angst om dit stadje te verlaten. Maar toen Petros mij riep, vergat ik het en liep ik de deur uit. 'Starten maar!' Mama keek op de kaart en zo reden we binnen een halfuur naar het vliegtuig. Onderweg praatte we wat en ik luisterde af en toe muziek.
(7.5 uur later)
Ik keek het gigantische vliegtuig na en liep samen met papa, mama en Petros naar de plek waar we onze koffers konden halen. Wat was Amsterdam groot.. Annuwel, ik bedoelde natuurlijk het vliegveld.
'Wauw, wat groot!' Riep Petros vol verbazing. Ik glimlachte, en na een kwartiertje hadden we onze koffers. Buiten werden we opgevangen door een taxi-chauffeur die ons naar het hotel zou brengen.
'Dat is dan €8,50, mevrouw,' De taxichauffeur keek ons aan. Ik zag aan mama's blik dat ze het niet kon verstaan. En dus zei ik:'Excuse me, sir. We are from Spain, we don't understand you.' De man glimlachte en vroeg het nogmaals, dit keer in het Engels. Eigenlijk waren de Nederlanders helemaal niet zo erg. Of was het misschien een verkeerde gedachte? Ik dacht terug aan de reden waaróm we weg moesten. Papa was ontslagen en kon geen werk meer vinden, mama werd helemaal gek van hen thuisland, en dus emigreerden we maar naar een béter land, met betere inkomsten. Ik moest Jaímy, Yarst en Hagar gedag zeggen en ik wist dat ik tranen in mijn ogen kreeg.. Waren we nog maar in Spanje, was papa maar niet ontslagen.. Treurend keek ik naar buiten, het sombere weer verdween, en in de plaats van wolken kwam een felle zon tevoorschijn.

The end.

Verhaal SarahxLotte11:

Kirsten zette haar fiets neer en ademde de frisse lentelucht in. Wat heerlijk, al die bomen, dacht ze. Ze liep langzaam door de hekken naar het grote park. Ze keek voor zich uit naar de bomen, waar het zachte geruis van de bladeren die waaien en het gefluit van jonge vogeltjes het enige was wat je hoort. Kirsten was met haar vorige school hier eens geweest tijdens een fietstocht naar Denekamp. Ze vond het grote park toen geweldig, en nu nog steeds. Kirsten zag de herinnering van het kamp voor zich. Haar gezicht betrok toen ze terug dacht aan die geweldige tijd met haar vriendinnen Anne en Danielle. Maar die tijd was voorbij, gonsde het door Kirstens hoofd. Het zou nooit meer hetzelfde worden. Ze liep verder door het park en ging op een bankje zitten. Ze keek naar het stambeeld voor haar. Kirsten stond op en liep naar een bordje dat erbij stond.
‘Voor Harry Freewell Stone, de dappere man die vocht voor de natuur en alle bomen in de wereld.’ Las ze.
Kirsten groef in haar geheugen. Die naam kwam haar bekend voor. Oja, dacht ze. Mijn moeder had me erover vertelt. Kirsten keek naar de grote boom waar een grote en dapper uitziende man stond. Achter hem stond een stenen boom. Die man is vast Harry Freewell Stone, dacht Kirsten. Plotseling ging een schok door haar heen. Harry’s voet.. Er zat een gat in. Kirsten liep erheen en bukte. Opeens voelde ze een gekmakende gedachte opkomen. Dacht ze nou echt dat er wat zou zijn met de open voet van een stambeeld in de Aboreten? Nee, dacht Kirsten en ze draaide zich om. Toen zag ze iets fonkelen in haar ooghoeken. Ze draaide zich terug en voelde hoe haar blauwe ogen groot werden. Nee.. dacht ze. Dat kan niet. In de voet van het stambeeld, lag een grijze metalen ketting. Kirsten haperde naar adem en vertrouwde haar eigen benen niet meer. Ze ging zitten op het stenen blok waar het stambeeld op stond. Een druppeltje zweet liep langzaam over haar wang.
Toen Kirsten haar benen weer helemaal vertrouwde, draaide ze zich om naar de voet. Ze stak dapper haar hand in de voet en voelde met haar vingers het metaal van de ketting. Hebbes! Ze kreeg met haar vingers de ketting te pakken. Toen ze eraan trok, besefte ze pas echt hoe eng dit allemaal eruit zag. Ze duwde zonder ernaar te kijken, de ketting in haar *** en rende naar haar fiets.

Pas toen ze veilig terug was in haar zolderkamer, durfde ze de ketting te bekijken. Langzaam trok ze haar jas uit en hing hem aan haar kapstok in haar kamer. Ze graaide in haar jaszak en haalde er tenslotte de ketting uit. Ze kneep de hand waarin ze de ketting had liggen in elkaar en kneep haar ogen samen. Ze ging op haar bed zitten en opende langzaam en voorzichtig haar hand.
Wauw, dacht Kirsten. Wat er in haar hand las was een prachtig groen boompje, waar in het midden tussen het groen een steentje vast zat. Ze keek naar de zijkant en pulkte aan het slotje. Het gaf langzaam mee en Kirsten vouwde het open. Er stonde twee meisje in allebei een schattig geruit jurkje. Ze hadden allebei *** in, waar aan allebei de kanten een rood strikje. In ieder geval, het leek rood.
Pas toen zag ze wat er onder het steentje aan de voorkant gegraveerd stond.
‘Voor Sophie en Juliette Freewell Stone, van papa’ las ze. Sophie en Juliette.. dacht Kirsten. Dat zijn vast die meisjes. Kirsten wreef over de foto. Die meisjes.. dacht ze. Ze leken op mij.
Een traan liep over Kirstens wang en viel op de foto van de tweeling.
‘Kirsten?’ klonk het door de deur heen. Het was haar moeders stem.
Kirsten hing de ketting snel om haar nek en stopte hem onder haar trui.
‘Ja?’
‘Kom je eten?’
Kirsten knikte, maar ze besefte toen dat haar moeder haar niet kon zien.
‘Ik kom eraan!’ zei ze snel.

Kirsten fietste door de motregen naar school.
‘Je krijgt het vast leuk!’ had haar moeder gezegd.
Vast, dacht Kirsten en ze bromde zachtjes.
‘Oh nee!’ hoorde ze een stem achter haar. Kirsten draaide zich om en keek naar de jongen die voorover gebogen zat te fietsen.
‘Waarom verslaap ik me nou vandaag?’ mompelde hij.
‘Ahum?’ Kirsten kuchte. ‘Is er iets?’
‘Of er wat is? Natuurlijk!’ De jongen keek haar ongelovig aan. ‘Het is namelijk al kwart over acht!’
Kirsten schrok op. ‘Oh nee! Kom ik ook nog te laat op mijn eerste dag!’
‘Kom je voor het eerst?’ De bruine ogen van de jongen keken haar opeens vriendelijk aan.
Kirsten knikte.
‘Welke klas?’ vroeg de jongen.
‘8c!’ zei Kirsten.
‘Daar zit ik ook in!’ zei de jongen. ‘Ik ben Willem!’
‘Kirsten is de naam.’
‘Zullen we dan maar opschieten? Anders komen we echt te laat! Voor mij is dat heel slecht en voor jou is het nogal beschaamd!’

Verhaal Saartjuh!!!

Daar gaat de verhuiswagen. Al onze spullen zitten er in.
Papa heeft een nieuwe baan waar hij heel veel mee kan verdienen, in Holland.
"Soraya!" Roept mijn moeder "We gaan!"
Ik ben Soraya ik ben 12 jaar oud en ik ga verhuizen naar Holland, ik woon nu in Indonesië.
De taxi die ons naar het vliegveld moet brengen staat al klaar. Eerst vliegen we naar China.
Van daar uit gaan we naar Turkije en dan komen we aan in Nederland. In Turkije blijven we overnachten en dan pas gaan we verder omdat we tegen de tijd in reizen.
"Soraya kom je nog!" Roept nu mijn vader.
"Jaha!!!" Roep ik terug, ik wil gewoon hier blijven waarom moet ik dan opschieten?
Manela staat beneden ik ren naar haar toe en we vliegen elkaar om de hals.
"Ik zal je zo missen Soraya." Zegt ze.
"Ik jou ook." Zeg ik met tranen in mijn ogen.
De taxi toetert ik moet gaan. Als we wegrijden staat bijna iedereen uit de buurt buiten te zwaaien.
Het vliegtuig stijgt op, wat een lawaai!
Ik kijk door het raampje en zie Sumatra langzaam kleiner worden.
"Dag Sumatra, dag Jambi, dag huis, dag allemaal." fluister ik.


Een maand later:
De teamleider komt binnenlopen met een meisje ze ziet er buitenlands uit.
"Jongens, dit is jullie nieuwe klasgenote Soraya. Ze komt uit Indonesië dus ze spreekt nog niet zo goed Nederlands. Wees aardig voor haar!"
Hij kijkt de klas rond en ziet de lege plek naast mij en zegt: "Kim kan ze naast jou zitten?"
Ik knik. Ik ben nogal verlegen en daarom zit ik altijd alleen hopelijk kunnen we vrienden worden.
Het meisje waarvan ik nu weet dat ze Soraya heet loopt naar achter en komt naast me zitten.
"Do you speak English?" vraag ik in mijn beste Engels.
"Euh... Ik sprek eh... beter Hollandisch dan euh... English" stamelt ze.
"Oke, ik zal langzaam praten." antwoord ik.
"Ik versta wel euh... Hollandisch kan ik niet goed praten alleen." zegt Soraya.
"Oke, niet erg hoor ik praat zelf ook niet zoveel." zeg ik met een glimlach
"Dames zijn jullie uitgekletst?" Vraagt de leraar.
Ik kijk verschrikt op. Iedereen heeft mee geluisterd!
Mijn wangen worden rood en ik kijk snel naar de grond.
"Pak jullie boeken en sla ze open op blz. 56." zegt hij.
Veel gestommel en lawaai natuurlijk, zo is mijn klas nou eenmaal.
"We gaan het vandaag hebben over de Romeinse goden."

Naar mijn gevoel gaat de bel voor de pauze veel te snel.
Soraya loopt met me mee naar de kluisjes, ik vind haar een aardig meisje en hoop dat ze mijn vriendin wordt.
"Kim?" Vraagt ze.
"Ja." antwoord ik.
"Jij wil mij leren Hollandisch?" Vraagt ze.
"Als jij dat wil, dan verbeter ik je wel als het niet helemaal klopt en heb je zin om vanmiddag met mij mee naar huis te gaan?" Antwoord ik.
Ze pakt haar mobieltje en belt, waarschijnlijk haar vader of moeder.
Ineens begint ze in rap eh... Indonesisch te praten.
"Hoe ik zeg ik bij jou speel?" vraag ze.
"Bedoel je dat je mag komen?"
"Ja!" Zegt ze blij.
Ineens gaat de bel en verschrikt springt Soraya op.
"Rustig, dat is de bel we hebben nog 5 minuten dus je kan nog wel even blijven zitten." Stel ik haar gerust.


Ik fiets met Kim mee naar huis, wat is het hier koud zeg!
Ze gaat me Hollandisch leren maar ze zegt net dat het niet Hollandisch is maar Nederlands.
Maar papa zij dat dit het land Holland was en ik dacht dat het dan Indonesië-Indonesisch was en Holland-Hollandisch.
Kim is een heel gezellig meisje!

Als ik naar huis fiets moet ik door een park. Ik zie een aantal jongens zitten op het bankje van de weg.
Als ze mij zien beginnen ze te roepen:
"Opsouten turk!"
"Ik geen turk ik Indonesisch." Zeg ik.
"Haha ze kan niet eens normaal praten." Lacht een andere jongen.
Ze gaan om me heen staan.
"Zo allochtoontje jij dacht dat je even Nederland kon terroriseren?" Zegt de leider.
"Ik hier woon nu, papa hier een nieuwe baan hebben." Antwoord ik bang.
"Dan moet je eerst maar eens een NORMALE huidskleur krijgen!" Roept iemand anders.
Ze pakken flessen met een raar goedje erin en draaien de doppen er af.
"We gaan jou even bleken, ***-Indoneesje." zegt eentje.
"Soraya!" Hoor ik ineens ik draai me om en zie Kim.
"Kim!" Roep ik angstig.
"Soraya wat is er?!" Ze is bijna bij mij en die jongens.
"Ze... ze..." Zeg ik niet wetend hoe ik het goeie moet zeggen.
"Ophoepelen, ga iemand van je eigen leeftijd pesten en niet mijn vriendin!" Roept Kim als ze door heeft wat er aan de hand is.
"En geef dat bleekmiddel maar aan mij! Dat gaan jullie niet over andere heen gooien kinderachtige kleutertjes, een kind van vier gedraagt zich nog volwassener dan jullie!"
Vervolgd ze boos.
De jongens zijn zo verbaasd dat ze doen wat Kim zegt.
Als ze weglopen roept er toch nog eentje iets: "***! Kankèr op met je allochtone vriendinnetje!"
"Punt 1: Ik ben geen ***! Punt 2: Ik heb de tyffus niet en Punt 3: Ik heb ook geen kankèr!
En schelden en pesten is zo 1980 dus jullie zijn jullie hele leven al trieste gevalletjes!" Roept ze boos terug.


Ik heb Soraya maar naar huis gebracht voor het geval dat. Wat een rotjongens waren dat zeg! Maar ik heb ze goed te pakken genomen en ze luisterden ook!
Ik snap niet hoe ik, het verlegen meisje, zo brutaal durfde te zijn! Maar ik ben wel blij dat ik net op tijd kwam.
Eigenlijk is het maar goed dat Soraya haar gymtas was vergeten, anders had ze nu onder de bleekmiddel, en misschien wel blauwe plekken, gezeten.
Ik ga wel even computeren.
Op internet is niks leuks te doen dus open ik een word-bestand en begin te schrijven.

De dood

De dood is het einde maar toch het begin
Van een nieuw leven evenmin
Ik zoek nu dus naar die dood, die dood die ik niet ken
Het leven mijn leven dat ik toch niet ben
Ik dwaal nog wat rond door mijn leven
Terwijl mijn laatste woorden al op mijn lippen beven
Mijn vader, moeder zijn kapot
Ik ben dood het is mijn lot
Ik zweef hier nu rond
Zonder ogen zonder mond
Ik heb het warm maar toch ook koud
Is dit niet een grote fout?
Mijn leven vliegt voorbij
Dit is toch het einde voor mij...

Ik hou van gedichten schrijven, ik weet niet waarom maar het geeft me een goed gevoel.
"Kim!" Hoor ik van beneden.
"Ja?!" Roep ik terug
"Eten!"
"Ik kom eraan!"


Ik heb boerenkool gegeten is dit wat de Hollanders altijd eten? Of eten ze ook andere dingen?
Ik zal het morgen aan Kim vragen.
Ik kleed me uit en stap onder de douche. Ik laat het water over me heen kletteren en denk aan het briefje dat Manela nog snel in mijn handen heeft gedrukt.
'Je bent je hele leven bezig te worden wie je bent' stond er op en: 'Denk aan vandaag en niet aan morgen' en: 'Ben trots op je eigen en blijf jezelf'
Ik denk dat ze me wil beschermen.
Ik voel iets warms over mijn wang lopen maar ik sta niet met mijn hoofd onder de douche en mijn haar is ook niet nat.
Ik ik *** er langs met mijn vinger en proef het, zout, ik huil.
Als ik mijn handen was nadat ik naar de wc ben geweest merk ik dat het water echt koud is! En niet lauw zoals thuis.
Ik loop naar beneden om mijn ouders welterusten te zeggen.
Als ik in mijn bed lig denk ik na over vandaag, mijn eerste schooldag in Nederland...
Hopelijk gebeurd dat in het park niet nog een keer.
Als ik denk aan thuis waar je de krekels hoort moet ik weer huilen.

Een week later, Soraya beheerst het Nederlands al beter:
Mijn moeder schud aan mijn arm. "Soraya opstaan je moet naar school." Zegt ze.
"Nog even." Kreun ik.
"Nee je moet nu op staan anders kom je te laat." Commandeert ze.
Ik stap uit bed en kleed me aan.
Ik bedenk me opeens dat dit een leuke dag gaat worden!
De kinderen die volgend jaar naar de middelbare school gaan komen vandaag langs en draaien in sommige klassen mee en ik en Kim mogen ze ook rond gaan leiden!
Ik ontbijt snel en stap op de fiets naar het park waar ik met Kim heb afgesproken.


Soraya staat al op me te wachten als ik aan kom fietsen.
We lopen naar de kantine om onze introducés op te halen.
Ik vertel het meest omdat Soraya nog steeds moeite heeft met sommige worden.
We geven ze een hand: "Hoi ik ben Kim en dit is Soraya." Zeg ik.
"Wij jullie geven een rondleiding." zegt Soraya
"Het is: Wij geven jullie een rondleiding niet Wij jullie geven een rondleiding." Zegt een meisje bits
"Ik Indonesisch, ik nog niet zo goed Nederlands praten."
"Carline bied je excuses aan! Jij zou heus niet zo goed goed Nederlands kunnen praten als je eh... Hoe lang woon je in Nederland?" Zegt een ander meisje dat veel op dat andere meisje lijkt.
"Ik nu euh... Kim? Hoe zeg ik dat?"
"Ze woont nu ongeveer 5 weken in Nederland."
"Dan praat je heel goed Nederlands vind ik! Trouwens ik ben Kira en dat is Carline." Zegt ze.
"Oke zijn jullie klaar voor de rondleiding en een paar lessen in onze klas?" vraag ik.
"Ja." Zeggen de meisje tegelijk.
"Jullie tweeling zijn?" vraagt Soraya.
"Dat heb je goed." Antwoord Carline "Nog sorry van daar net ik was een beetje zenuwachtig."
"Wat is dat?" vraagt Soraya
"Dat je een beetje bang bent." Antwoord, ik denk, Kira
"Kom maar mee, dit is dus de grote kantine en dan komen we nu in de kleine kantine..." begin ik de rondleiding.