moet jij ook een werkstuk maken voor levensbeschouwing met zulke deelvragen?

http://nl.wikipedia.org/wiki/Dalai_lama



Kom op, wat krijgen we nou? Kan je geen één keer google raadplegen op "Dalai Lama"? Wat doe jij de hele dag? Game-verslaving zal het zijn.

De Wikipedia is een goede bron (zie de link hierboven).



In 1950 werd Tibet bruutweg veroverd door China. Ook nu nog probeert dat anti-spirituele regiem de Tibetaanse cultuur steeds verder te vernietigen, waarin namelijk de Dalai Lama door de eeuwen heen het middelpunt geworden was van de Tibetaanse culturele identiteit.

De Dalai Lama vormde ook de symbolische belichaming van het Tibetaanse nationale karakter. Na het wegvluchten van Tibetanen rond 1959 voor de Chinezen groeide zijn symbolische betekenis nog verder uit vanwege het streven naar culturele overleving in Tibet en het terugkrijgen van de onafhankelijkheid.



De Dalai Lama is de spiritueel-culturele leider van het Tibetaanse boeddhisme, maar heeft niet voortdurend bestuurlijke macht uitgeoefend in Tibet, die vaak werd waargenomen door regenten.



In andere takken van het boeddhisme wordt de Dalai Lama ook erkend als spirituele meester.

Het boeddhisme is geen godsdienst maar een levensbeschouwing waarin men tracht door onthechting los te komen van verlangens, die gezien worden als oorzaak van lijden. Een boeddha is niet de godheid van een godsdienst maar een goeroe (leraar) die de weg wijst naar verlichting. Verlichting betekent hier dat je niet meer lijdt en verblind wordt door je verlangens en gewoontes.

Boeddhistische meditatie is de oefening in onthechting, de oefening zich niet steeds op sleeptouw te laten nemen door de eigen denkpatronen. Daarnaast is in het boeddhisme mededogen (compassie) met al wat leeft een centraal staande waarde.

Niet toevallig dus wordt de Dalai Lama als "patroonheilige van Tibet" beschouwd als de "Bodhisattva van het mededogen". In deze rol treedt de Dalai Lama zowel zijn volk als de vijandelijke bezetter tegemoet met een vredelievende houding en met compassie. Zo vertegenwoordigt hij de ideale belichaming van de Tibetaanse waarden.



In het boeddhisme beschouwt men de Dalai Lama steeds als de wedergeboorte van de vorige Dalai Lama. Reïncarnatie houdt in dat je niet je lichaam bent maar dat je lichaam je voertuig is. Zoals je uit een auto stapt verlaat je met je dood dit voertuig, om in een niet-stoffelijke wereld verder te leven of zonodig weer op aarde geboren te worden.



Boeddhistische monniken hebben allerlei tests op zoek naar het kind dat de reïncarnatie van de vorige Dalai Lama moet zijn.

Zo'n jongen wordt dan opgeleid tot leider van Tibet of liever gezegd van de Tibetaanse cultuur die naar het buitenland zoals India is verdreven.



In maart 2011 stemde het Tibetaans parlement in ballingschap ermee in zijn politieke taken neer te leggen. Daar had de Dalai Lama op 10 maart 2011 om verzocht, teneinde te voorkomen dat Peking na zijn dood een kind in China zou aanwijzen als zijn reïncarnatie om dat kind dan de nieuwe politieke leider van Tibet te maken teneinde zo hun macht in dit veroverde land nog weer te versterken.

Wel blijft de Dalai Lama zijn rol vervullen als spiritueel leider van de Tibetanen.



De term "dalai (oceaan) lama (leraar)" duidt dus eigenlijk niet op één enkele persoon maar op een lijn van elkaar opvolgende gereïncarneerde lama's, die uit mededogen geïncarneerd zijn teneinde gelovigen te leiden op het pad naar verlichting (dus niet omdat zij reïncarnatie zelf nog nodig hebben; zij hoeven voor zichzelf geen ervaringsweg op aarde meer te lopen want zijn hier klaar).



De opvolging vindt niet, zoals bij de meeste andere leidersposities, plaats door vererving of verkiezing, maar door wedergeboorte, daar men immers gelooft dat elke Dalai Lama de wedergeboorte van zijn voorganger is.

Doordat een Dalai Lama geen sexuele partner mag hebben (het celibaat) is uiteraard ook een opvolging van vader op zoon niet mogelijk, zoals dat immers nog steeds bij veel vorsten wel het geval is, bijvoorbeeld bij onze eigen Hare Mayonaise de Koningin der Nederlanden Beatrix Von Amsberg-Van Oranje.

Wim Heins

Op wikipedia kan je niks vinden hooor :<

daar staat niks over religieuze opvattingen en politieke!

Verleden jaar verloor ik door een herseninfarct mijn taalgevoel en het vermogen tot het benoemen van concepten. Dat wil niet zeggen, dat ik geen concepten meer begreep, alleen dat er geen verbinding meer was tussen het begrijpen van dingen, wat niet aangetast was, en het vormgeven in menselijke concepten zoals door taal wordt overgedragen. Geschreven taal was onbgrijpelijk voor me en gesproken woorden klonken alsof alles onder water werd uitgesproken. Het merkwaardigste was mijns inziens, dat mijn begripsvermogen en mijn kennis intact was. De arts liet me een polshorloge zien en ik wist precies wat het was en waar het voor diende. Ik kon alleen het woord 'polshorloge' niet maken of verstaan. Deze observatie leidde tot een interessant gsprek over wat bewustzijn eigenlijk is en ik wil daar, naast een ander onderwerp, even op ingaan.



Toen ik in het ziekenhuis kwam, de neuroloog me onderzocht had en me een injectie had gegeven met een soort heftig ontstoppingsmiddel, bloedverdunner en bloedstollingsremmer, werd ik, een uur of twee nadat ik de verschijnselen van mijn infarct had opgemerkt, naar de ziekenzaal gebracht en daar op de rand van mijn bed gezeten, wist ik dat ik ging sterven. Ik zag mijn dood als een heldere transparantie die om de hoek van een muur alles verlichtte. Men zou kunne zeggen dat dit een angstvisioen was, maar ik voelde helemaal geen angst. Behalve een droefheid vanwege dit plotselinge afsnijden, de mensen die ik plotseling in de steek zou hebben gelaten en de onafgemaakte verhalen, voelde ik me volkomen kalm en helder. Wat ik zag, en wat bevestigde wat mijn eerdere overpeinzingen en ervaringen me altijd hebben geleerd is dat de dood geen zwart niets is, maar een transparantie, waar de duisternis en de schaduw juist van wegvalt. Ik ben in de overtuiging dat de mens of welk levend wezen dan ook in eigenste wezen uit niets anders bestaat dan uit bewustzijn. Eenieders ik, ieders zelf is niet het lichaam en ook niet de gevoelens en gedachten die zich op een fijner materieel vlak afspelen. Dit alles wordt gadegeslagen en ervaren en van betekenis voorzien door het bewustzijn, ons diepste zelf: dat wat wij in werkelijkheid zijn, namelijk een voortdurend weten en begrijpen, ook als we denken niet te weten en niet te begrijpen.



Het 'ik' is geen object waarnaar verwezen kan worden. Het bestaat niet in materiële zin en daarom kan het alles reflecteren wat het aan zich voordoet en zich met alles identificeren, terwijl het toch overal los van staat. Het is namelijk niet iets dat ergens los van kan staan, want zonder bewustzijn bestaat er niets.



Het "ik" heeft geen eigenschappen zoals kleur of vorm of substantie. Het is anti-materie en de noodzakelijke oorzaak van materie. Maar als er eigenschappen aan toegekend zouden kunnen worden, dan zou het vergeleken kunnen worden met een binnenstebuiten gekeerd minizonnetje, dat alles in zich opneemt als een soort wit gat. Vroegere indische denkers hebben het vergeleken met een kristallen vaas. erbinnen is leegte en daarbuiten is leegte, maar daartussenin neemt het kristal de kleur aan van de verschijnselen. Zo is ons ik: ons bewustzijn: het schijnt zich overal aan te hechten en overal mee bsmeurd te worden, maar in werkelijkheid staat het overal buiten (of juist binnen?). De vraag is: als de vaas breekt, wat blijft er dan over? Duisternis of helderheid?



Het licht dat op onze ogen valt, bereikt niet de hersenen. Wat door de hersenen opgewekt wordt zijn zenuw-activiteiteiten en dat noemen we licht. Maar het is een armzalig licht. Een karikatuur van licht. En toch noemen we dit licht. Het is meer gekleurde warmte. Maar wat gebeurt er als de hersenen wegvallen doordat het organisme sterft? Is het dan niet logisch te denken, dat het licht ongefilterd kan schijnen en er geen sprake meer is van enige barrière? Is het niet logischer te denken dat alles transparant en helder wordt? Duisternis is immers niet meer dan een schaduw en als er nu eens geen obstakels meer zijn om schaduwen te werpen?



Met deze vragen kampt de mensheid vanaf de dag dat er een vermogen tot rationeel denken in hem ontwikkeld werd. Dit is mijn overtuiging: duisternis en niet-zijn zijn menselijke bedenkingen, uit angst geboren. Er is in het heelal niet zoiets als een "niets". Alles is! iets wat niet is, bestaat gewoon niet. Het is niet mogelijk om ook maar één atoom of deeltje tot 'niets' te reduceren. Maar wij denken in onze arrogantie het 'niets' uitgevonden te hebben.





Verder ben ik van mening dat gedachten niet reëel zijn. Het zijn kunstmatige staketsels die een menselijke vorm geven aan kennis, begrijpen en weten. het zijn maskers en kostuums die de innerlijke begrips- en kennisinhouden op een menselijke maat overdrachtelijk maken. Kennis, weten en begrijpen komen niet voort uit woorden en begrippen, het is andersom: woorden, begrippen en concepten zijn slechts de verpakkingen van weten en begrijpen, in al de beperktheid en dualisme van de eerste.



Maar eigenlijk wilde ik het over iets anders hebben, namelijk mijn muziekgevoel. Ik laat dat voor een later artikel, want dit loopt nogal uit. Daarom wil ik afsluiten met een woord over de Dalaï Lama:



De Dalai Lama is een domme man en geen ingewijde, mocht er zoiets bestaan.



hij begrijpt en mopje over zijn eigen leer niet.

Een televisieverslaggever vertelde hem een mop. Hij gaat zo:



"De Dalai Lama komt in een pizzarestaurant en de ober vraagt, wat wilt u hebben?

Zegt de Lama: "Doet u mij maar één met alles (Make me one with everything)."



Daarop kijkt de geïnterviewde Dalai Lama diep peinzend en komt dan iets met volkomen onbenulligs. Hij snapt de grap niet!!!



De D. Lama weet niet eens dat het in boeddhisme juist draait om het ene en het verscheidene aan elkaar gelijk te maken.



Alles Is Een! had hij moeten zeggen.



Maar nee, dat zei hij niet. Hij wilde een kulverhaal gaan verzinnen om theoretisch te verklaren hoe op één pizza alles kon worden gelegd.



Ik heb een advies aan de D. Lama en eerst een vraag. Bent u boeddhistisch monnik of een politicus? Dat kan namelijk niet beide. Een monnik dient de wereld te verzaken en op een berg of onder een boom in navolging van de Boeddha te mediteren. Landen, staten, bezit, en landsgrenzen betekenen als het goed is niets voor hem. Bovendien stapelt een actief leven als politicus genoeg karma op voor een paar duizend nieuwe incarnaties waarin u niet aan het rad van geboorte en dood zult kunnen ontsnappen. Volkomen tegengestelde doelstellingen dus en volkomen met elkaar onverenigbaar. Bovendien bent u in mijn ogen geen politicus. U heeft geen partij en vertegenwoordigt helemaal niemand behalve dan uw kloosterorde.



Mijn conclusie: U bent geen van beide, maar een arme drommel, die vanaf zijn geboorte (u bent immers in de wieg als reïncarnatie van de vorige DL aangewezen) gemanipuleerd en gebruikt en voor het karretje gespannen is en nu nog. Dat u het grapje over uw eigen leer niet eens begreep doet vermoeden dat u niet bijster slim bent of veel weet, nog het minst van Boeddhime en als woordvoerder van dat denkstelsel zou ieder ander beter zijn. Als politiek vertegenwoordiger van de Tibetanen heb ik al helemaal mijn twijfels.



Misschien moest u eens te rade gaan bij uw zen-broeders. Die snappen grappen wel. Van veel van hun leraren zou u in ieder geval een flinke pak slaag met een stok hebben gekregen in antwoord op uw knullige antwoord.